W zespole Ellingtona zawsze grała czołówka instrumentalistów jazzowych, z których wymienić należy między innymi Harry Carneya (sax baryton), Raya Nance (skrzypce, trąbka), Cootie Williamsa (trąbka), Cat Andersona (trąbka), John Hodgesa (sax alt), Barney Bigarda (klarnet), Juana Tizola (puzon, kompozytor). Od 1924 roku współpracował z orkiestrą pianista i aranżer Billy Strayhorn, współtwórca charakterystycznego brzmienia
orkiestry i współkompozytor wielu utworów. Z lat 40-tych pochodzą kolejne, słynne do dziś, kompozycje: Take The A Train, Chelsea Bridge, Johny Come Lately, I Got It Bad.... Z większych, wielo-częściowych dzieł Ellingtona należy wymienić suity: Black, Brown and Beige z 1943 roku, Harlem z 1951, A Dram Is A Woman z 1957 roku. W latach 50-tych i 60-tych, mimo sporych kłopotów finansowych związanych z utrzymaniem orkiestry, Ellington nie rozwiązał swego zespołu. Właśnie z tych lat pochodzą wspaniałe nagrania płytowe, zespół występował na całym prawie świecie, koncertując na festiwalach muzyki jazzowej, z festiwalami w Newport na czele. W 1959 roku Ellington napisał swą pierwszą muzykę filmową do filmu Otto Premin-gera Anatomia morderstwa. Jako pianista-solista nagrywał bardzo rzadko, koncentrując się głównie na tworzeniu charakterystycznego brzmienia orkiestry i pisaniu niezwykle udanych kompozycji, z których wiele to prawdziwe arcydzieła muzyczne.
| |
|